Layout-ல் “Community purpose” காக ஒதுக்கப்பட்ட நிலத்தை பின்னர் வீட்டு மனைங்களாக மாற்றி விற்பனை செய்ய முடியுமா — உள்ளூர் நிர்வாகம் அதை எதிர்த்து தலையிடலாமா?

இந்த தீர்ப்பு, Layout approval-ல் சமூகப் பயன்பாட்டுக்காக (community purpose) ஒதுக்கப்பட்ட நிலத்தின் உரிமை யாருக்கு? அந்த நிலத்தை பின்னர் வீட்டு மனைங்களாக மாற்ற முடியுமா? உள்ளூர் நிர்வாகம் அல்லது குடியிருப்பாளர்கள் அதை எதிர்க்க எந்த அளவு உரிமை பெற்றவர்கள்? என்ற முக்கியமான சட்டக் கேள்விகளை விரிவாகவும் ஆழமாகவும் ஆய்வு செய்கிறது. இந்த தீர்ப்பு, நில உரிமை, நிர்வாக அதிகாரம், மற்றும் தாமதம் (delay) ஆகிய மூன்றின் சமநிலையை தெளிவுபடுத்துகிறது.

இவ்வழக்கில், 1985ஆம் ஆண்டு அங்கீகரிக்கப்பட்ட ஒரு layout-இல், சில நிலங்கள் community purpose-க்காக ஒதுக்கப்பட்டிருந்தன. பின்னர், layout promoter அந்த நிலத்தை 1993ஆம் ஆண்டு உள்ளூர் பேரூராட்சி அனுமதி பெற்று 9 வீட்டு மனைங்களாக மாற்றி விற்றார். இந்த மனைங்களை வாங்கியவர்கள் பல ஆண்டுகளாக அமைதியான அனுபவத்தில் இருந்து, சிலர் வீடுகள் கட்டி, வரி செலுத்தி, மின்சாரம் மற்றும் பிற வசதிகளைப் பெற்றிருந்தனர். இதனால், அவர்கள் தங்களது உரிமையை நிலையானதாக நம்பியிருந்தனர்.

ஆனால், பல ஆண்டுகள் கழித்து மாநகராட்சி திடீரென தலையிட்டு, அந்த நிலம் community purpose-க்காக ஒதுக்கப்பட்டதால் அது பொதுநல நிலம் என்றும், மனுதாரர்கள் ஆக்கிரமிப்பாளர்கள் என்றும் கூறி நடவடிக்கை எடுத்தது. இதன் ஒரு பகுதியாக, வேலிகளை அகற்றுதல், அறிவிப்புகள் ஒட்டுதல் போன்ற செயல்கள் மேற்கொள்ளப்பட்டன. இதனால், மனுதாரர்கள் தங்களது அனுபவ உரிமை பாதிக்கப்பட்டதாகக் கூறி நீதிமன்றத்தை அணைந்தனர்.

நீதிமன்றம் முதலில் “Open Space Reservation (OSR)” மற்றும் “Community purpose” நிலங்களுக்கிடையேயான அடிப்படை வேறுபாட்டை தெளிவுபடுத்தியது. OSR நிலங்கள் (பூங்கா, சாலை போன்றவை) பொதுமக்கள் பயன்பாட்டுக்காக கட்டாயமாக ஒதுக்கப்பட வேண்டும் மற்றும் அவை உள்ளூர் நிர்வாகத்திற்குச் சொந்தமாக மாறும். ஆனால், community purpose நிலங்கள் குறித்து அப்போது நடைமுறையில் இருந்த சட்டம் வேறுபட்டது என்பதைக் கூறியது.

நீதிமன்றம் கூறியது என்னவெனில், community purpose-க்கு ஒதுக்கப்பட்ட நிலத்தின் உரிமை layout promoter-களிடமே தொடரும். ஆனால் அந்த உரிமை முழுமையானது அல்ல; அவர்கள் அதை விற்கலாம் என்றாலும், அது community purpose-க்காக மட்டுமே பயன்படுத்தப்பட வேண்டும். அதாவது, பள்ளி, மருத்துவமனை, சமூக மண்டபம் போன்ற பயன்பாடுகளுக்காக மட்டுமே பயன்படுத்தப்பட வேண்டும்; வீட்டு மனைங்களாக மாற்றுவது சட்டப்படி அனுமதிக்கப்படாது.

இருப்பினும், இவ்வழக்கில் முக்கியமான திருப்புமுனை என்னவெனில், 1993ஆம் ஆண்டு உள்ளூர் நிர்வாகமே அந்த நிலத்தை வீட்டு மனைங்களாக மாற்ற அனுமதி வழங்கியுள்ளது. இந்த அனுமதி அடிப்படையில், பின்னர் கட்டிட அனுமதிகளும் வழங்கப்பட்டுள்ளன. மேலும், பல ஆண்டுகளாக வரி வசூலிக்கப்பட்டு, அரசு அதிகாரிகள் அந்த நிலத்தை குடியிருப்பு பகுதியாகவே நடத்தி வந்துள்ளனர்.

இந்த நிலையில், அந்த அனுமதியை சட்டப்படி ரத்து செய்யாமல், பல ஆண்டுகள் கழித்து அதற்கு முரணாக நடவடிக்கை எடுப்பது ஏற்க முடியாதது என்று நீதிமன்றம் கூறியது. அதாவது, அரசு அல்லது அதன் அதிகாரிகள் முன்பு வழங்கிய அனுமதியை மறுத்து பின்னர் செயல்பட முடியாது என்ற “estoppel” என்ற கோட்பாடு இங்கு பொருந்தும் என்று விளக்கப்பட்டது.

மேலும், அந்த பகுதியில் உள்ள குடியிருப்பாளர்கள், அந்த நிலம் community purpose-க்காக பயன்படுத்தப்பட வேண்டும் என்று வாதிட்டனர். நீதிமன்றம், அவர்களுக்கு அந்த நிலத்தின் பயன்பாட்டில் ஒரு நியாயமான எதிர்பார்ப்பு இருப்பதை ஏற்றுக்கொண்டது. குறிப்பாக, layout approval-இல் குறிப்பிடப்பட்ட பொதுநல வசதிகள் அவர்களின் வாழ்க்கைத் தரத்தை உயர்த்தும் என்பதால், அவர்கள் அந்த உரிமையை வலியுறுத்துவதற்கு தகுதி பெற்றவர்கள் என்று கூறியது.

ஆனால், அதே நேரத்தில், அவர்கள் பல ஆண்டுகள் எந்த சட்ட நடவடிக்கையும் எடுக்காமல் தாமதித்தது மிக முக்கியமான குறையாகக் கருதப்பட்டது. 1993ஆம் ஆண்டு மாற்றம் செய்யப்பட்டதும், 2008ஆம் ஆண்டு வீடு கட்டப்பட்டதும் போன்ற நிகழ்வுகள் அவர்களுக்கு தெரிந்திருக்க வேண்டியவை. இத்தகைய நீண்ட தாமதத்திற்கு பின்னர் அவர்கள் உரிமை கோருவது ஏற்க முடியாது என்று நீதிமன்றம் கூறியது.

இதற்காக, “State of M.P. vs Bhailal Bhai (AIR 1964 SC 1006)” வழக்கை மேற்கோள் காட்டி, writ மனுக்களில் கூட தாமதம் ஒரு முக்கிய காரணமாக கருதப்படும் என்றும், அதிகமான தாமதம் இருந்தால் நிவாரணம் வழங்க மறுக்கலாம் என்றும் நீதிமன்றம் வலியுறுத்தியது.

மேலும், இந்த வழக்கில் பதிவு செய்யப்பட்ட விற்பனைப் பத்திரங்கள், வரி செலுத்துதல், கட்டிட அனுமதி போன்ற அனைத்தும் நீண்டகாலமாக நடைமுறையில் இருந்துள்ளன. இத்தகைய சூழ்நிலையில், மனுதாரர்களை திடீரென “ஆக்கிரமிப்பாளர்கள்” என்று கூறுவது சட்டப்படி நிலைநிறுத்த முடியாது என்று நீதிமன்றம் தெளிவுபடுத்தியது. நிர்வாகம் தன் முந்தைய நடவடிக்கைகளுக்கு பொறுப்பேற்க வேண்டும் என்பதையும் இந்த தீர்ப்பு வலியுறுத்துகிறது.

இவ்வாறு அனைத்து அம்சங்களையும் விரிவாக ஆய்வு செய்த நீதிமன்றம், மனுதாரர்கள் ஆக்கிரமிப்பாளர்கள் அல்ல என்று தீர்மானித்தது. மாநகராட்சி வழங்கிய நோட்டீஸ் ரத்து செய்யப்பட்டது. மேலும், மனுதாரர்களின் அனுபவத்தில் தேவையற்ற தலையீடு செய்யக்கூடாது என்றும் உத்தரவிடப்பட்டது. ஆனால் வேலி மீளமைப்பது போன்ற சில கோரிக்கைகள் நிராகரிக்கப்பட்டன.

இந்த தீர்ப்பு, நிர்வாக நடவடிக்கைகளில் தொடர்ச்சியும், சட்டப்படி ரத்து செய்யப்படாத அனுமதிகளின் மதிப்பும், மற்றும் தாமதத்தின் விளைவுகளும் ஆகியவற்றை தெளிவாக எடுத்துக்காட்டுகிறது.

IN THE HIGH COURT OF JUDICATURE AT MADRAS

W.P.Nos.20574 & 19731 of 2021 and 18506 of 2022

Santhi Vs State of Tamil Nadu & Ors

Date: 02.12.2025

Neutral Citation: 2025:MHC:2745

No comments on this article yet. Be the first to comment!

Please sign in to join the discussion.