வழக்கு தொடரும் முன் ஏற்கனவே விற்பனை செய்யப்பட்ட சொத்துக்கு “தீர்ப்புக்கு முன் பற்றுதல்” (தீர்ப்பிற்கு முன் பற்றுதல்) போட முடியுமா — அந்த விற்பனையை மோசடி என்று கூறி அதே நடைமுறையிலேயே தீர்மானிக்கலாமா?

இந்த தீர்ப்பு, “தீர்ப்புக்கு முன் பற்றுதல்” என்ற நடைமுறையின் வரம்பு என்ன? முன்பே உருவான உரிமைகளை அது பாதிக்குமா? ஒரு விற்பனை மோசடியானது என்று கூறப்படும்போது அதை எந்த சட்டத்தின் கீழ் நிரூபிக்க வேண்டும்? போன்ற மிக முக்கியமான சட்டக் கேள்விகளை ஆழமாக ஆய்வு செய்கிறது. குறிப்பாக, நீதிமன்றம், நடைமுறை சட்டம் (CPC) மற்றும் பொருள் சட்டம் (Transfer of Property Act) இரண்டிற்கும் இடையிலான எல்லையை தெளிவாக வரையறுக்கிறது.

இவ்வழக்கில், மனுதாரரின் முன்னோடி, 10.05.2002 அன்று விற்பனை ஒப்பந்தத்தில் நுழைந்து, அதன் தொடர்ச்சியாக 28.06.2004 அன்று பதிவு செய்யப்பட்ட விற்பனைப் பத்திரத்தின் மூலம் சொத்தை வாங்கினார். அந்த வாங்குதல் வெறும் ஆவண பரிமாற்றமாக இல்லாமல், முன்பிருந்த கடன் பாக்கியை சரிசெய்யும் வகையிலும், கூடுதல் பணம் செலுத்தியும் செய்யப்பட்டதாக ஆதாரங்கள் காட்டுகின்றன. வாங்கிய பின், அவர் அந்த சொத்தை முழுமையாக அனுபவித்து, வணிக ரீதியாக பயன்படுத்தியும் வந்தார்.

ஆனால், பின்னர் 18.12.2004 அன்று கடன் வசூலிக்க வழக்கு தொடரப்பட்டது. அதனுடன் சேர்த்து, அந்த சொத்துக்கு “தீர்ப்புக்கு முன் பற்றுதல்” செய்ய மனு தாக்கல் செய்யப்பட்டது. இதன்படி 13.02.2005 அன்று பற்றுதல் உத்தரவு வழங்கப்பட்டது. இந்நிலையில், ஏற்கனவே சொத்தை வாங்கிய நபர் தனது உரிமையை பாதுகாக்க மனு தாக்கல் செய்தார். ஆனால் கீழமை நீதிமன்றங்களும் மேல்முறையீட்டு நீதிமன்றமும், அந்த விற்பனை மோசடியானது என்று கருதி அவரது மனுவை நிராகரித்தன.

உச்சநீதிமன்றம் முதலில் ஒரு அடிப்படை கோட்பாட்டை வலியுறுத்தியது:

👉 “தீர்ப்புக்கு முன் பற்றுதல்” என்பது பாதுகாப்பு நடவடிக்கை மட்டுமே; அது மனுதாரருக்கு எந்த உரிமையையும் உருவாக்காது.

👉 இந்த நடைமுறையின் நோக்கம், எதிர்மனுதாரர் சொத்தை மறைத்து அல்லது விற்று தீர்ப்பை தவிர்க்காமல் இருக்க பாதுகாப்பு அளிப்பதேயாகும்; அது புதிய உரிமை உருவாக்கும் சாதனம் அல்ல.

👉 ஆகவே, இந்த நடவடிக்கை எடுக்கப்படும் போது, அந்த சொத்து வழக்கு தொடங்கிய நாளில் எதிர்மனுதாரரின் உரிமையில் இருக்க வேண்டும் என்பது கட்டாய நிபந்தனை.

இந்த வழக்கில், 28.06.2004 அன்று சொத்து விற்பனை செய்யப்பட்டு விட்டது; வழக்கு 18.12.2004 அன்று தான் தொடங்கப்பட்டது. எனவே, வழக்கு தொடங்கிய நாளில் அந்த சொத்து எதிர்மனுதாரரின் உரிமையில் இல்லை. இதனால், அந்த சொத்துக்கு பின்னர் பற்றுதல் போடுவது சட்டப்படி செல்லாது என்று நீதிமன்றம் தெளிவுபடுத்தியது.

மேலும், நீதிமன்றம் மிகவும் முக்கியமான ஒரு வேறுபாட்டை விளக்கியது:

👉 “பற்றுதல்” நடைமுறை என்பது ஒரு நடைமுறை (procedural) பாதுகாப்பு மட்டுமே.

👉 ஆனால், “மோசடி விற்பனை” என்பது ஒரு பொருள் சட்ட (substantive law) கேள்வி.

👉 இந்த இரண்டையும் ஒன்றாக கலந்து பார்க்க முடியாது.

ஒரு விற்பனை மோசடியானது என்று கூறப்படும்போது, அதை நிரூபிப்பதற்கான சரியான வழி, “Transfer of Property Act – Section 53” கீழ் தனி வழக்கு தாக்கல் செய்வதாகும்.

இந்த வழக்கில், கீழமை நீதிமன்றங்கள், “பற்றுதல்” மனுவை விசாரிக்கும் போது, அந்த விற்பனை மோசடியானது என்று தீர்மானித்தது சட்டப்படி ஏற்றுக்கொள்ள முடியாதது என்று உச்சநீதிமன்றம் கண்டறிந்தது.

நீதிமன்றம் மேலும் கூறியது:

👉 “மோசடி” என்ற குற்றச்சாட்டை நிரூபிக்க வேண்டிய சுமை, அதை கூறும் தரப்பினரிடமே இருக்கும்.

👉 வெறும் சந்தேகம், குறைந்த மதிப்பு, அல்லது உறவினர் தொடர்பு போன்ற காரணங்கள் மட்டும் போதுமானவை அல்ல.

👉 பதிவு செய்யப்பட்ட விற்பனைப் பத்திரம் இருந்தால், அதை நிராகரிக்க வலுவான ஆதாரம் தேவை.

இந்த வழக்கில், கடன் தரப்பு எந்த உறுதியான ஆதாரத்தையும் சமர்ப்பிக்கவில்லை. எனவே, விற்பனையை மோசடி என்று கூறுவது ஏற்க முடியாது என்று நீதிமன்றம் கூறியது.

மேலும், முன் உரிமைகள் குறித்து நீதிமன்றம் பல முக்கிய தீர்ப்புகளை மேற்கோள் காட்டியது:

👉 Hamda Ammal vs Avadiappa Pathar (1991)

— வழக்கு தொடங்குவதற்கு முன் செய்யப்பட்ட விற்பனை, பின்னர் வரும் பற்றுதலை விட மேலானது.

👉 Vannarakkal Kallalathil Sreedharan vs Chandramaath Balakrishnan (1990)

— பற்றுதல் creditor, debtor-ன் உரிமையை மட்டுமே பெறுவார்; அவர் முன்பிருந்த ஒப்பந்தப் பொறுப்புகளை மீற முடியாது.

👉 Rajender Singh vs Ramdhar Singh (2001)

— முன் ஒப்பந்தம் இருந்தால், பின்னர் பற்றுதல் அதனை மீற முடியாது; முன் உரிமை எப்போதும் மேலோங்கி இருக்கும்.

இந்த தீர்ப்புகள் அனைத்தும் ஒன்றையே வலியுறுத்துகின்றன:

👉 “பற்றுதல்” என்பது முன்பே உருவான உரிமைகளை பாதிக்க முடியாது.

இவ்வாறு அனைத்து அம்சங்களையும் ஆய்வு செய்த உச்சநீதிமன்றம், தெளிவாகக் கூறியது:

✔ 28.06.2004 விற்பனை செல்லுபடியாகும்

✔ 13.02.2005 பற்றுதல் அந்த சொத்துக்கு பொருந்தாது

✔ மூன்றாம் நபர் உரிமைகள் முழுமையாக பாதுகாக்கப்பட வேண்டும்

இதன் அடிப்படையில், கீழமை நீதிமன்றங்களின் தீர்ப்புகள் ரத்து செய்யப்பட்டு, வாங்கிய நபரின் உரிமை உறுதிசெய்யப்பட்டது.

SUPREME COURT OF INDIA

L.K. Prabhu Vs K.T. Mathew & Ors

Date: 28.11.2025

Citation: 2025 INSC 1364 | (2026) 1 RCR (Civil) 117

No comments on this article yet. Be the first to comment!

Please sign in to join the discussion.