Procedural

View Profile

இந்திய அரசியலமைப்பின் மூன்று முக்கிய தூண்களான சட்டமன்றம், நிர்வாகம் மற்றும் நீதித்துறையில், மக்களின் இறுதி நம்பிக்கையாக இருப்பது நீதித்துறையே. சட்டத்தின் ஆட்சியை நிலைநிறுத்துவதும், அரசியலமைப்பின் அடிப்படை மதிப்புகளைப் பாதுகாப்பதும், தனிநபர் உரிமைகளை உறுதி செய்வதும் நீதிமன்றங்களின் முக்கியப் பொறுப்பாகும். ஆனால் நீதித்துறையின் மீது மக்கள் கொண்டிருக்கும் நம்பிக்கை, நீதிமன்றங்கள் வழங்கும் தீர்ப்புகளால் மட்டும் உருவாகுவதில்லை; அந்தத் தீர்ப்புகளை வழங்கும் நீதிபதிகள் எவ்வாறு தேர்ந்தெடுக்கப்படுகிறார்கள் என்பதாலும் அது தீர்மானிக்கப்படுகிறது. இந்தச் சூழலில், Vidhi Centre for Legal Policy வெளியிட்ட Judicial Transparency Index அறிக்கையின் வெளியீட்டு விழாவில் உச்சநீதிமன்ற நீதியரசர் உஜ்ஜல் புயான் ஆற்றிய உரை, இந்திய நீதித்துறையின் எதிர்காலம் குறித்த முக்கியமான விவாதத்திற்கு வழிவகுத்துள்ளது. குறிப்பாக, கொலீஜியம் அமைப்பின் வெளிப்படைத்தன்மை, நீதிபதிகள் நியமனத்தில் காரணங்கள் வெளியிடப்பட வேண்டிய அவசியம், மற்றும் நீதிமன்ற நடவடிக்கைகளின் நேரலை ஒளிபரப்பின் சட்டப் பரிமாணங்கள் குறித்து அவர் முன்வைத்த கருத்துகள் சட்ட உலகின் கவனத்தை ஈர்த்துள்ளன. இந்திய அரசியலமைப்பின் 124 மற்றும் 217ஆம் உறுப்புரைகள் உச்சநீதிமன்ற மற்றும் உயர்நீதிமன்ற நீதிபதிகள் நியமனம் குறித்து வகை செய்கின்றன. இருப்பினும், தற்போது நடைமுறையில் இருக்கும் கொலீஜியம் முறை அரசியலமைப்பில் நேரடியாக குறிப்பிடப்படவில்லை. Second Judges Case (1993) மற்றும் Third Judges Case (1998) தீர்ப்புகளின் மூலம், நீதிபதிகள் நியமனத்தில் நீதித்துறைக்கே முதன்மை வழங்கப்பட்டு, கொலீஜியம் முறை உருவாக்கப்பட்டது. இதன் அடிப்படை நோக்கம், நீதித்துறையின் சுதந்திரத்தை அரசியல் அல்லது நிர்வாகத் தலையீட்டிலிருந்து பாதுகாப்பதாகும். கொலீஜியம் அமைப்பு நீதித்துறையின் சுதந்திரத்தை உறுதி செய்தாலும், அதன் செயல்பாடு நீண்ட காலமாக "ரகசிய நடைமுறை" என்ற விமர்சனத்திற்கு உள்ளாகி வருகிறது. முன்னர், பரிந்துரைகளில் குறைந்தபட்சமாக காரணங்கள் வெளியிடப்பட்டன. ஆனால் சமீப காலங்களில் வெளிவரும் தீர்மானங்களில் வெறும் பெயர்கள் மட்டுமே இடம்பெறுகின்றன. இதையே சுட்டிக்காட்டிய நீதியரசர் உஜ்ஜல் புயான், “காரணமில்லாத பரிந்துரைகள் வெளிப்படைத்தன்மையை மட்டுமல்ல, நீதித்துறையின் மீதான மக்களின் நம்பிக்கையையும் பாதிக்கின்றன” என்று குறிப்பிட்டார். ஒரு அரசியலமைப்பு அமைப்பு எந்த முடிவை எடுத்தாலும், அதற்கான காரணங்கள் பதிவாக இருக்க வேண்டும் என்பது நிர்வாகச் சட்டத்தின் அடிப்படைக் கொள்கை. காரணங்களைப் பதிவு செய்வது முடிவெடுக்கும் நடைமுறை நேர்மையானது என்பதை உறுதி செய்கிறது, தன்னிச்சையான முடிவுகளைத் தடுக்கிறது, பொதுமக்களின் நம்பிக்கையை வலுப்படுத்துகிறது, மற்றும் பொறுப்புணர்வை அதிகரிக்கிறது. மாறாக, காரணங்களை மறைப்பது அரசியலமைப்பின் அடிப்படை மதிப்புகளுக்கு முரணானவர்களுக்கு வாய்ப்பு அளிக்கிறது; மேலும் தகுதியும் நேர்மையும் கொண்ட சட்ட வல்லுநர்களின் அங்கீகாரம் மறைக்கப்படுகிறது. 2015ஆம் ஆண்டு NJAC வழக்கில், உச்சநீதிமன்றம் தேசிய நீதிபதிகள் நியமன ஆணையச் சட்டம் அரசியலமைப்புக்கு முரணானது என்று தீர்ப்பளித்தது. அதே நேரத்தில், கொலீஜியம் முறையிலும் குறைபாடுகள் இருப்பதை ஏற்றுக்கொண்டு, Memorandum of Procedure (MoP)-ஐ மறுசீரமைக்க வேண்டும் என்று அறிவுறுத்தியது. இதில் தகுதி அளவுகோல்கள், நேர்மை மதிப்பீடு, புகார் பரிசீலனை, காரணங்கள் வெளியிடும் நடைமுறை, வெளிப்படைத்தன்மை போன்ற அம்சங்கள் தெளிவாக வரையறுக்கப்பட வேண்டும் என எதிர்பார்க்கப்பட்டது. ஆனால், ஒரு தசாப்தம் கடந்தும் MoP இன்னும் இறுதி செய்யப்படவில்லை. நீதியரசர் உஜ்ஜல் புயானின் உரையின் மற்றொரு முக்கிய அம்சம், நீதிமன்ற நடவடிக்கைகளின் நேரலை ஒளிபரப்பாகும். Swapnil Tripathi v. Supreme Court of India (2018) வழக்கில், நீதிமன்ற நடவடிக்கைகளை நேரலையாக ஒளிபரப்புவது திறந்த நீதிமன்றக் கொள்கையின் இயல்பான விரிவாக்கம் என்று உச்சநீதிமன்றம் அறிவித்தது. இதன் நோக்கங்கள் வெளிப்படைத்தன்மை, பொறுப்புணர்வு, மற்றும் பொதுமக்களின் சட்ட விழிப்புணர்வு என்பவையாகும். நேரலை ஒளிபரப்பு நீதித்துறைக்குப் புதிய வாய்ப்புகளை உருவாக்கியதோடு, புதிய அபாயங்களையும் ஏற்படுத்தியுள்ளது. சமூக ஊடகங்களில், சில விநாடிகள் கொண்ட காணொளிகள் வெட்டி எடுக்கப்பட்டு, உண்மையான சூழலை நீக்கிப் பரப்பப்படுகின்றன. இதனால் நீதிபதிகள் ஒரு தரப்பை ஆதரிப்பது போன்ற தவறான தோற்றம் உருவாகிறது, வழக்கறிஞர்களின் வாதங்கள் திரித்துக் காட்டப்படுகின்றன, வழக்குதாரர்களின் நற்பெயர் பாதிக்கப்படுகிறது, மற்றும் நீதிமன்றத்தின் மீது பொதுமக்களின் புரிதல் சிதைக்கப்படுகிறது. இதனைத் தடுப்பதே சமீபத்திய உச்சநீதிமன்ற உத்தரவின் நோக்கம்; நேரலை முறையை நிறுத்துவது அல்ல என்பதை நீதியரசர் புயான் தெளிவுபடுத்தியுள்ளார். இந்தக் கேள்விக்கு உச்சநீதிமன்றமே ஏற்கனவே பதிலளித்துள்ளது. Subhash Chandra Agarwal Case (2019)-இல், தலைமை நீதிபதியின் அலுவலகமும் தகவல் அறியும் உரிமைச் சட்டத்தின் கீழ் வருவதாக உச்சநீதிமன்றம் தீர்ப்பளித்தது. அப்போது வலியுறுத்தப்பட்ட கொள்கை: “நீதித்துறையின் சுதந்திரம் என்பது ரகசியத்தால் பாதுகாக்கப்படுவதில்லை; பொறுப்புணர்வும் வெளிப்படைத்தன்மையும் அதனை மேலும் வலுப்படுத்துகின்றன.” இந்தக் கருத்தையே நீதியரசர் உஜ்ஜல் புயானும் தனது உரையில் மீண்டும் வலியுறுத்தியுள்ளார். நீதித்துறையின் சுதந்திரம் என்பது மக்களிடமிருந்து தனிமைப்படுத்தப்பட்ட அமைப்பாக இருப்பதல்ல; மக்களின் நம்பிக்கையைப் பெற்ற அரசியலமைப்பு அமைப்பாக இருப்பதே அதன் உண்மையான வலிமை. கொலீஜியம் முறையில் காரணங்களுடன் கூடிய பரிந்துரைகள் வெளியிடப்படுவது, நீதிபதிகள் நியமனத்தின் நம்பகத்தன்மையை உயர்த்தும். அதேபோல், நீதிமன்ற நடவடிக்கைகளின் நேரலை தொடர வேண்டும்; ஆனால் அவற்றைத் திரித்துப் பயன்படுத்துவதைத் தடுக்கச் சட்டரீதியான பாதுகாப்பு ஏற்படுத்தப்பட வேண்டும். நீதித்துறையின் சுதந்திரம், வெளிப்படைத்தன்மை, பொறுப்புணர்வு ஆகிய மூன்றுக்கும் இடையில் சரியான சமநிலையை உருவாக்குவதுதான் இந்திய நீதித்துறையின் அடுத்தகட்டச் சீர்திருத்தத்தின் மைய நோக்கமாக இருக்க வேண்டும். இறுதியில், நீதியரசர் உஜ்ஜல் புயான் முன்வைத்த கருத்துகள் ஒரு தனிநபரின் கருத்துகளாக மட்டுமல்ல; இந்திய நீதித்துறையின் எதிர்காலம் எந்தத் திசையில் நகர வேண்டும் என்பதைப் பற்றிய அரசியலமைப்புச் சிந்தனையாகவும் பார்க்கப்பட வேண்டியவை.

No comments on this article yet. Be the first to comment!

Please sign in to join the discussion.

Sign In